Picl Filmtips

Van onze programmeurs

Filmhuis Den Haag mag dan gesloten zijn, maar er zijn gelukkig ook andere manieren om te genieten van ons filmaanbod! Met Picl bekijk je namelijk een selectie van onze nieuwste films gewoon thuis. Weet je niet goed wat te kijken? Onze programmeurs helpen je hieronder graag op weg met hun tips en inleidingen.

Atlantique
Mysterie, keiharde actualiteit, de liefde. Atlantique heeft het allemaal. De Afrikaanse film vertelt het verhaal van Souleiman die naar Europa wil. In zijn land is er geen toekomst voor hem.“Barcelona of de dood”. Zij, blijft achter, verscheurd door verlangen naar hem. Tot hij weer terug is. Maar in Atlantique, weliswaar een wreed hedendaags sprookje, kun je niet uit de dood terugkeren. Of….? Eindeloos vaak hoor je de wind, zie je de oceaan. En eindeloos is de onrechtvaardigheid die regisseuse Mati Diop verpakt in zoveel schoonheid. 

Bekijk de film via deze link.

Out Stealing Horses
In deze video vertelt onze programmeur Gerlinda Heywegen een mooi verhaal over deze film.
Bekijk de film via deze link.

Celle que vous croyez
Alweer een film die de “nieuwe” Binoche laat zien. Nieuw in de zin van niet meer dat lieve meisje, niet meer met de treurnis zoals in Trois couleurs bleu (Kryzstof Kieslowksi, 1993). Maar het acteren op de millimeter is gebleven, sterker nog, dat is verfijnder dan ooit. 

De film van regisseur Safy Nebbou is een mooie constructie. Steeds weer blijkt dat het verhaal dat je volgt toch nog anders in elkaar te zitten. Ik houd daarvan. Het laat zo goed zien wat film vermag. Neem nooit iets voor waar aan, al zag je het met eigen ogen. Zoiets. Film is manipulatie en Nebbou prikt dat heerlijk door. 

Binoche wordt online verliefd op Alex. Hij is veel jonger dan zij. Kort daarvoor is een andere jongere minnaar er vandoor gegaan. Eigenlijk is Binoche na haar scheiding goed in de war. Ze wil verliefd zijn, voelen dat ze leeft. Laat zich nogal makkelijk meesleuren. 

Celle que vous croyez laat zien hoe verslavend dingen als facebook, appen zijn. Hoe makkelijk iets kan ontstaan wat eigenlijk niets is. Binoche gaat zo op in haar virtuele bedrog dat ze op een gegeven “echt” iets denkt te hebben met iemand die ze nooit zal ontmoeten. Ik verklap hiermee eigenlijk niets. Want in de film is het tegelijk ook nog net een beetje anders. 

Binoche kan alleen met haar gezicht al hele films kan dragen. Hier, in Celle que vous croyez is ze niet per se heel aardig of leuk is, een mens dus, niet langer een icoon. 

Ik vind haar mooier dan ooit met de onzekerheden van een vrouw van haar leeftijd. Wie zegt dat verlangen verdwijnt of gewoner wordt? Wie zegt dat je het goede moet zijn en doen? 

Fritz de Jong in de Filmkrant over Binoche: “Met haar rijke palet aan expressies en gebaren verankert Binoche haar personage, en daarmee ook de film. Binoche gelooft zichtbaar dat zij Claire van 50 kan zijn, die op haar beurt weer gelooft dat ze Clara van 24 is. Daarmee neemt ze alle mogelijke twijfel bij de kijker weg.

Bekijk de film via deze link.

De Patrick
Deze film had ik zelf al die tijd gemist en was de eerste film die ik op Picl keek toen we live "dicht gingen". Even iets niet te zwaar. Hoewel er een donker randje aan de film kleeft is hij dat uiteindelijk niet. Wat veel meer wennen is, zijn al die blote piemels. 

De Patrick is het verhaal over Patrick (op zijn Vlaams uitgesproken) die werkt op de nudistencamping van zijn ouders. Iets gebeurt er en Patrick komt er alleen voor te staan. 

Klassiek verhalen vertellen in de zin van dat als er iets verandert alle verhoudingen even onder druk komen te staan. En op deze truttige camping, ergens in de Belgische bossen, waar iedereen ook nog eens naakt is (let op de keurige maar niet heus vrouw van Pierre Bokma: ze heeft wel een parelketting om en een nonchalant om de nek geslagen truitje) is het dikke paniek als Patrick zijn favoriete hamer (u leest dat goed) is kwijt geraakt. 

Je zult het als acteur toch maar doen: zo piemelnaakt door het beeld banjeren. Heel vermakelijk. En gelukkig ook dat randje.

Bekijk de film via deze link.

La Belle Époque
Zin in een romantische Franse tragikomedie met een fantasierijk scenario en uitstekende acteurs? Dan is deze film een goede keus.

La Belle Époque valt in de categorie "vermakelijke, typisch Franse komedie" die in de jaren zeventig en tachtig volop werden geproduceerd en met regelmaat door Hollywood opgepikt voor een remake. Dat zou ook kunnen gebeuren met La belle epoque die, op zijn beurt, weer inspiratie haalt uit films als Westworld, The Truman Show, Eternal Sunshine of the Spotless Mind en Synecdoche, New York. 

Eén van de geneugten is acteur Daniel Auteuil als Victor, die transformeert van een uitgebluste striptekenaar met een slecht huwelijk in een man die zijn geluk terugvindt wanneer hij zijn eigen verleden binnenstapt. In dat verleden wordt door iedereen gerookt en worden er nog gepraat met elkaar in plaats van naar smartphones gestaard. De goede oude tijd heeft een versterkend effect op Victor: de smoezelige baard gaat weg, hij kleedt zich beter en de twinkeling in zijn ogen is terug.

Met een soundtrack van onder meer Dionne Warwick en The Monkees, gaat de film soms voor de makkelijke lach, maar de emoties voelen altijd waarachtig. Over emoties gesproken: Fanny Ardant, die de vrouw van Victor speelt, is en blijft een bitch (in de film dan).

Bekijk de film via deze link.

Punt Uit Schluss Aus Full Stop
Het is niet de meest vrolijke film en in deze tijd misschien zelfs een moeilijke. Maar Punt Uit – Schluss Aus – Full Stop is wel urgent en bovendien prachtig gemaakt. Regisseur Rosemarie Blank filmt haar man in zijn laatste jaar, worstelend met een lust for life terwijl hij eigenlijk dood wil. Dat gaat soms door merg en been, is ook af en toe lief en een enkele keer heel voorzichtig grappig. Als hij heel overtuigd stelt nu snel dood te willen maar nog wel graag om de hoek een taartje moet gaan eten, vertellen hij en Blank maar één ding: de mens is gemaakt om te willen leven. Bijna koste wat kost. Om de dood in de ogen te kijken en toch nog voor dat taartje te kiezen. 

Punt Uit – Schluss Aus – Full Stop is naakt, met een naakte waarheid, naakte doodsangst en soms een letterlijke naakte stervende. Punt Uit – Schluss Aus – Full Stop is naakte schoonheid. Wreed en heel erg mooi.

Bekijk de film via deze link.

System Crasher
Toegegeven, in duistere tijden zit je wellicht niet meteen te wachten op een al te confronterende film. Maar wie zich aan System Crasher overgeeft zal geen spijt krijgen van een film die even gewaagd en confronterend als het onderwerp zelf is. Regisseur Nora Fingscheidt heeft veel onderzoek gedaan naar 'systeemcrashers', een label dat wordt gegeven aan kinderen die van huis naar huis stuiteren en over het algemeen door de kieren van het zorgsysteem vallen. De negenjarige Benni is zo'n kind.

De film is hectisch en raakt je van binnen, met een score van John Gürtler: even intens en overlopend van energie als Benni - haar geschreeuw komt vaak overeen met de botsende cimbalen op de soundtrack, wat resulteert in een symfonie van woede. Als ze uithaalt, is haar geweld vaak schokkend om te zien. Maar wat de film vooral zo goed maakt is dat de lens van Fingscheidt nooit aan de kant van het oordeel staat.

Sterker nog, ze kiest helemaal geen partij. De regisseur probeert niet de schuld te geven aan kinderopvang, hun werknemers, Benni's moeder of Benni zelf. Het is gewoon het verhaal van een kind dat gewenst wil worden. Indrukwekkend!

Bekijk de film via deze link.

The Wild Goose Lake
De vierde speelfilm van de Chinese Diao Yinan is (na Parasite) vooralsnog de laatste klap in het waanzinnige pingpongspel waar sommige Aziatische filmmakers zich al dertig jaar lang aan overgeven. 

Een prachtige film noir die een esthetische brug slaat tussen de film noir uit de jaren 50 (The Lady of Shanghai van Orson Welles bijvoorbeeld) en de hedendaagse cinema uit China en Hong Kong (met name roept de film de plastische elegantie van Wong Kar-wai's In the Mood for Love op). Als u zin heeft in virtuoze arrangementen van licht en schaduw, kleuren en ritmes.... dan is dit uw film!

In deze video geeft onze programmeur Gerlinda Heywegen een mooie inleiding voor deze film.
Bekijk de film via deze link.

Ze noemen me Baboe
Een film zonder er iets voor te filmen. Die maakte filmmaker Sandra Beerends door in verschillende filmarchieven te duiken en het verhaal van de baboe (kindermeisje) in Indonesië tevoorschijn te toveren: een verhaal dat ondergeschoven bleef, niet werd getoond. De baboe die zoveel Nederlandse kinderen grootbracht maar op foto’s en in films onzichtbaar is. 

Niet alleen is het een belangrijk verhaal dat hoort bij het kolonialistische verleden van Nederland en op pijnlijke manier laat zien hoe “de Nederlander” zich gedroeg. Ook is de film van grote waarde omdat het materiaal prachtig is. Beerends zat uren en uren in de montagekamer om van al dat onbekende materiaal een nieuw verhaal te maken. Over Nederlanders die zich overal ter wereld hetzelfde gedragen, terwijl voor de baboe, meegenomen op reis, diezelfde wereld bijna te groot is. Een lust voor het oog en eigenlijk verplichte kost voor iedereen die zich maar een beetje voor (onze) geschiedenis interesseert.

Bekijk de flim via deze link.

Sorry We Missed You
Sorry we missed you draait al even maar toch nog even weer extra onder de aandacht. Veteraan Ken Loach pakte met I, Daniel Blake uitkeringsinstanties in Groot Brittannie aan, nu de waanzinnig harde wereld van pakketjesbezorgers. Denk daar nog eens over na als je in Corona tijden iets besteld. Doe je het bij de grote jongens, of help je de winkel die het kan gebruiken? En, lach tegen de jongens en meisjes die aan je deur staan want ze werken keihard.

In september interviewde ik Debbie Honeywood die Abby speelt in de film. Net zo bevlogen als Ken Loach om te vertellen over alle ongelijkheid in een schijnbaar welvarend land. Abby is verpleegkundige en ook haar sector, nu zo belangrijk, toont Loach voor wat hij is geworden. "It's just no fair, is it", zei Honeywood erover. Over hoe hij moeilijke scènes filmt, vertelde ze dit. Loach vertelt zijn acteurs niet precies wat voor scène ze gaan spelen. Hij geeft iedereen zijn of haar tekst, zonder dat ze die van de ander kennen. Daardoor, vindt hij, zijn de reacties van de een op de ander zo "echt", zo welgemeend. En, zegt Debbie, daardoor komt het dat het zo door merg en been gaat. Dat kunt u nu nog steeds op Picl zien. En met de blik van nu, is het waarschijnlijk nog weer wat intenser.

Bekijk de film via deze link.

Mijn Rembrandt
Onze programmeur Gerlinda Heywegen keek online naar Mijn Rembrandt en vertelt in deze video waarom jij dat ook zou moeten doen.

Bekijk de film via deze link.

TampopoIn de jaren sinds ik Tampopo voor het eerst zag, heb ik andere films vele malen opnieuw bekeken. Zoniet deze film.... maar Juzo Itami's "ramen western" is altijd in mijn geheugen blijven hangen. Het was een van de weinige films die meer leek te willen doen dan vasthouden aan één lineair verhaal, die speelde met de filmtaal terwijl hij verder veel tegelijk probeerde te zijn: een komedie maar ook drama waarin leven, dood, seks en eten allemaal samen kwamen - soms in dezelfde scène.

In eerste instantie lijkt het verhaal eenvoudig: een kok probeert het perfecte noedelrecept te vinden. Maar al snel besef je dat de film een kruising is tussen 'The Good, The Bad and The Ugly', 'Babette's Feast' en 'Songs From the Second Floor'. Een 'ramen western' met door etiquette geobsedeerde huisvrouwen. Itami's tweede film (!), is een zelfverzekerd juweel dat even zorgvuldig is opgebouwd als de kom met perfect gerangschikte ramen. Maar de regisseur vindt het ook heerlijk om van het recept af te wijken, op zijsporen te geraken en door kronkelende straatjes te dwalen om zo andere verhalen toe te laten. Tampopo is Japans voor "paardenbloem", en het is niet al te moeilijk om de camera van Itami als de pluizenbol te zien die van scène naar scène zweeft.