AGNÈS VARDA & JACQUES DEMY RETROSPECTIEF

Filmhuis Den Haag organiseert roulement langs elf Nederlandse filmtheaters

Filmhuis Den Haag organiseert in de maanden april tot en met juni 2010 een retrospectief van het werk van twee auteurs uit de Franse filmgeschiedenis: AGNÈS VARDA en JACQUES DEMY. Het programma bestaat uit de vertoning van speelfilms, korte films en documentaires en een tentoonstelling.

Agnès Varda (1928) en Jacques Demy (1931 – 1990) trouwen in de jaren zestig met elkaar en hoewel ze later hun leven gescheiden doorbrengen, onderhouden ze dertig jaar lang een hechte en liefdevolle band. De films Les parapluies de Cherbourg (Demy, 1964) en Sans toit ni loi (Varda, 1985) zijn het meest bekend bij het grote publiek. In 1990 overlijdt Demy aan AIDS en sindsdien beheert Varda zijn oeuvre, restaureert het en laat hem in haar eigen werk 'terugkomen'.
Hun artistieke smaken en stijlen liggen ver uiteen. Demy maakt 'kalme en rustige films over geluk' en het mislopen daarvan, terwijl Varda veel meer in de maatschappelijke realiteit staat. Demy krijgt niet altijd de erkenning die hij verdient. De reden hiervoor zou kunnen zijn dat critici zijn 'cinéma en chanté', waarin alle dialogen gezongen worden, minder serieus nemen dan het sociaal bewogen werk van zijn echtgenote Varda. Haar films zitten vol tegenspraak: kritisch tegenover empathisch. Met haar eerste speelfilm Cléo de 5 à 7 (1962) plaatst ze zich in de voorste rijen van de door mannen gedomineerde filmstroming van de Nouvelle Vague. Zij verkeert in een 'links intellectuele' omgeving waar zij filmische manifesten produceert zoals Black Panthers (1968).

Na de dood van Demy rondt Varda Jacquot de Nantes (1991) af, een ontroerende speelfilm over de jeugd van Demy en maakt zij twee documentaires over zijn werk: Les demoiselles ont eu 25 ans (1992) waarin zij samen met Catherine Deneuve en de bewoners van Rochefort het 25-jarig jubileum van de film Les demoiselles de Rochefort (1967) viert, en L'univers de Jacques Demy (1995), een filmisch portret.

Varda en Demy hebben nooit samengewerkt en toch beïnvloeden zij elkaar: Le bonheur (1965) van Varda deelt het  kleurenpalet van Les parapluies de Cherbourg, terwijl de liedjes van componist Michel Legrand uit Cléo de 5 à 7 de prelude zijn voor de 'cinéma en chanté' van Demy. Varda's meest recente documentaire Les plages d'Agnès (2008) is haar essayistische autobiografie en tevens een krachtige liefdesverklaring aan Demy ("de meest geliefde van alle doden"). Mede om deze reden worden de twee cineasten in één retrospectief naast elkaar geplaatst.

Het programma is reeds ten einde i Filmhuis Den Haag, maar het is ook (gedeeltelijk) te zien in tien andere Nederlandse filmtheaters: Chassé Cinema Breda, EYE Film Instituut Nederland te Amsterdam, Focus Filmtheater Arnhem, Filmtheater 't Hoogt Utrecht, Images Groningen, Lantaren/Venster Rotterdam, Lumière Maastricht, Lux Nijmegen, Plaza Futura Eindhoven en Verkadefabriek 's-Hertogenbosch.

Het Agnès Varda & Jacques Demy Retrospectief is mede mogelijk gemaakt door Nederlands Film Fonds, CulturesFrance en Ciné-Tamaris.

  Landelijk overzicht speeldata